GELUID

Want wat kan het ook anders zijn.
Wat kan het geluid van stilte overschreeuwd worden door leegte.
Door teveel van te weinig en te weinig van genoeg.

Als geluid van vrede klinkt
als een schip dat zinkt
als een huis, een huizenblok, een hele wijk instort,
als een stad die platgeslagen wordt
als de schreeuw van een jongen die zijn moeder zoekt
haar rokken vindt, besmeurd met bloed
dan is het geluid van vrede misschien meer het geluid van oorlog.

Als wapens worden gemeden aan de ene kant
en wapens worden gesmeed aan de andere
en dat beide kanten op gebeurt, in naam van de vrede,
dan is – in vredesnaam! – het geluid van vrede
misschien meer het geluid van oorlog.

Als vluchtelingen met hun blote voeten zoeken
naar een nieuwe plek,
of een oude, het maakt niet uit welke
als het maar een plek is waar we veilig zijn!
Als die vluchtelingen met hun blote voeten op hun blote knieën smeken
om een plaats om te slapen en te praten en tezamen
in veiligheid te zijn,

zullen wij dan delen, bij gebrek aan beter
zullen wij dan delen, bij gebrek aan vrede.

INE DUIJNKERKE (1988)
bekroonde inzending PAX Poëziefestival 2024

Februari

Reïncarnatie in de Hortus

Ach Sequoia giganteum,
bezat ik maar jouw kracht !
Met een kroon op honderd meter,
omkranst door schone naaldenpracht !

Och, dorst ik maar zo te leven,
Zo hoog, zo breed, zo diep !
Zonder pathos, stil, verheven –
Zuiver, zoals God mij schiep !

“Ei”, zó had Bilderdijk geschreven:
“mijn oude ziel herleeft, in Steven” !…

Steven Beij (1952)

December

Berusting

Waarom toch klagen
om voorbije dagen?
Een bloem verwelkt, een steen verweert,
een liefde kan niet eeuwig duren,
Denk liever zonder klagen,
in stille weemoed aan voorbije dagen.

Pieter Groeneveldt (1989-1982)

November

Rijmdicht

O Heer, ik draag
U op vandaag,
Al is het klein van waarden,
Alwat ik ben,
Alwat ik ken,
Alwat ik heb op aarde.

Ik wil van nu
Voortaan voor U
En te uwer hoogste ere,
Naar gij gebiedt,
En anders niet
Gebruiken of ontberen.

Lodewijk Makeblijde S.J. (1564-1630)

Tijd

Wat is tijd?

Een bloemknop die ontluikt en weer verwelkt

een steen die eenmaal is ontstaan en verweert

een wezen dat geboren wordt om weer te sterven

de uren die voorbijgaan en de dagen die zich reien

tot een verleden dat niet te meten is

ik kan het niet doorgronden

wat is tijd?

Pieter Groeneveldt

(In Museum Voorschoten is momenteel de expositie ‘de kunst van eenvoud’ te zien met werk van Pieter Groeneveldt)

Van Kempen School

behoeder van een
weet je nog
voorkwam
dat ik vergat

het afscheid
bleek definitief

toen ongekend

bulldozers walsten
over mijn herinnering

ingezaaid
verboden te betreden

Ida Goverts

Dit gedicht verscheen in 1993 in de bundel “Schrijvend Voorschoten” , ongetwijfeld met
instemming van de dichteres.
Ondanks alle inspanningen zijn wij er niet in geslaagd haar opnieuw te achterhalen.
Als iemand meer weet over de auteur of over dit gedicht dan vernemen wij dit graag !

Avondwandeling

Wij hebben ons vandaag verlaat !
Pas bij de laatste brug
Waar ’t voetpad tussen ’t gras vergaat,
Daar keerden wij terug.

Achter ons dekt de witte damp
De schemerende landen.
Zóo zijn wij thuis. Wij zien de lamp
In looveren warande…

Wat gingen wij vanavond ver,
Het werd alleen tè laat:
Nog verder dan de gouden ster
Aan blauwe hemelstraat !

Zoo saam doen twee een korte poos
Over een wijd gebied !
Nog liggen wegen eindeloos
Voor morgen in ’t verschiet !…

O konden we eens zo samen staan
Aan de allerlaatste brug,
En saam en blij er overgaan –
Wij kwamen nooit terug !

P.C. Boutens (1870-1943)
Uit de bloemlezing : Gegeven Keur (1942)

Jij bent in mij

Je bent op het graf
waar ik bellen naar je blaas
Je bent in de kaars
als ik een vlammetje laat branden
Je bent in mijn kussen
als ik tranen om je huil
Je bent in mijn tekening
als ik een boodschap aan je stuur
Je bent in mijn sokken
met jouw lievelingskleur
Je bent in mijn stem
als ik tegen je praat
Je bent in mijn handen
als ik de leegte voel
Jij bent in mij

Anne Remijn (1967)
Uit: Rouwen tussen eb en vloed (2019)

DE MOOISTE TUIN

In dit besloten paradijs
heeft Natuur het voor het zeggen
telt de seizoenen voor ons uit.

Ze strooit met bloemen en met vruchten,
met nachtvorst, zon en regenluchten
wij zijn haar zelfgekozen slaaf.

De natste zomer of de droogste
wij zaaien, stekken, planten, oogsten
Zonsondergang of zomermorgen
het maakt niet uit, wij blijven zorgen

Tot Winter voor de poorten staat
dan is de aarde bijna klaar
voor de mooiste aller tuinen:
dat is de tuin van volgend jaar!

(Cobi Nieuwstad 1949)